سخنگوی دبيرکل سازمان ملل متحد به روزنامهء «نيويورک سان» گفت که آقای کوفی عنان با بالاترين مقامات ايران تماس گرفته تا مسألهء اکبرگنجی حل شود. اين سخنگو گفت کارشناسانِ حقوق بشر در سازمان ملل نسبت به وضعيت جسمی و طرز مراقبتِ طبی از گنجی اظهار نگرانی می کنند. همسر گنجی به همين روزنامه گفت: «وضعيت طوری است که مبارزهء ما بايد به خارج از مرزهای ايران برسد.»
کميتهء بين المللیِ حمايت از اکبر گنجی» با اعلاميه ای،  روز چهارشنبه سوم ماه اوت مصادف با دوازدهم مرداد را روز عمل اعتراض آميز اعلام کرد و از مردم آمريکا و اروپا دعوت کرد تا در اين روز، از طريق کارزار در رسانه ها و فرستادن پيام به مقامات بالای جمهوری اسلامیِ ايران و سفارتخانه های آن در کشورهای اروپايی، تقاضا کنند که اکبرگنجی بدون هيچ قيد و شرطی آزاد شود. اين کار به نشانهء همبستگی با مراسمی است که پيش از اين اعلام شده بود قرار است در همين تاريخ به خواست خانم معصومهء شفيعی، همسر گنجی، جلوی ساختمان سازمان ملل متحد در تهران برگزار شود.
خانم شفيعی ديروز در مصاحبه ای تلفنی با روزنامهء «نيويورک سان» گفت: «ما از سازمان ملل متحد وگروههای مدافع حقوق بشر تقاضا می کنيم به دولت ايران فشار بياورند تا همسرمن آزاد شود. وضعيت طوری است که مبارزهء ما بايد به خارج از مرزهای ايران برسد. رهبران ما به صدای مردم خودشان گوش نمی دهند. آنها فقط به فشار از خارج پاسخ می دهند.» خانم شفيعی گفت نامه هايی که اخيرن به نامِ گنجی منتشر شده همه به قلم خود گنجی ست از جمله نامه ای به آيت الله منتظری که در آن گفته شده رهبر علی خامنه ای بايد قدرت را کنار بگذارد و برود يا اينکه برای مقام اش در يک انتخابات آزاد شرکت کند.  

در آمريکا، پس از آنکه جورج بوش ماه گذشته حمايت خودش را از گنجی اعلام کرد و آزادی او را خواهان شد، رسانه های آمريکايی نيز اخباری از شرايط سخت گنجی در زندان منعکس کردند اما سازمان ملل متحد هنوز اقدامی رسمی در مورد آزادی او به عمل نياورده است. آقای کوفی عنان دبير کل سازمان، سه هفته پيش در مصاحبه ای گفته بود اطلاعات کافی در مورد گنجی ندارد که در اين مورد دخالتی بکند.  برای آگاهی دادن به مردم آمريکا از وضع خطير گنجی و احتمال مرگ او، «کميتهء بين المللیِ حمايت از اکبر گنجی» هفتهء گذشته در يک صفحهء کامل از روزنامهء پرنفوذِ نيويورک تايمز نامه ای خطاب به کوفی عنان چاپ کرد که در آن تقاضا شده سازمان ملل هرچه در توان دارد برای حفظ جان گنجی و آزادیِ او به کار ببرد. اين نامه را حدود سيصدنفر از برجسته ترين چهره های فعالِ حقوق بشر، نويسندگان، روشنفکران و استادان دانشگاهی امضا کرده اند که در ميان آنها نامهايی چون نوآم چامسکی، سلاوج ژيژک، چارلز تيلر، مايکل والزر، ريچارد رورتی، اسقف دزموند توتو، شيرين عبادی، شهرنوش پارسی پور، داريوش آشوری، آذر نفيسی، رويا حکاکيان، آزادهء معاونی و مرجانهءساتراپی به  چشم می خورد.  ديروز سخنگوی آقای کوفی عنان به روزنامهء «نيويورک سان» گفت: «دبيرکل سازمان هم اکنون به طور کامل از وضعيت خطير گنجی مطلع شده است.» (دوم آگوست 2005 -The New York Sun) خانم ستفانی دوجاريک سخنگوی کوفی عنان گفت که دبيرکل سازمان تماس مستقيم با بالاترين مقامات ايران گرفته تا مسألهء گنجی حل شود. سازمان ملل تا اين تاريخ هنوز گزارشی رسمی منتشر نکرده است. روزنامهء محافظه کار «نيويورک سان» پيشنهاد می کند که ماه آينده به هنگامی که محمود احمدنژاد رييس جمهورِ تازهء ايران در در مجمع عمومیِ سازمان ملل حضور پيدا می کند، سفير آمريکا به نشانهء اعتراض به رفتار غيرانسانی تئوکراسیِ  ايران نسبت به گنجی سالن مجمع عمومی را ترک کند. اين روزنامه اکبر گنجی را واسلاو هاول ايران خواند.

 عبدى کلانتری -   نيويورک 

رویاهای جوانان ایرانی در دبی

شاید کمتر دولت وملتی را سراغ داشته باشید که به دولتی که ادعای ارضی بر روی ایران دارد اینگونه به منافع اقتصادی ان کمک برسانند. امارات در جنگ با عراق از مشوقین اصلی حمله به ایران بود و اکنون نیز از لابی تجزیه طلبان اذربایجانی درواشنگتن حمایت مالی میکند و اخرین کشوری بود که قبل از پاکستان ارتباطش را با طالبان قطع کرد. واز حملات چریکی طالبان به خطوط مرزی ایران حمایت میکرد، .فعلا دولت ایران وشهروندانش در خدمت گسترش امارات قرار گرفته اند تا روزی که این کشوربا گسترش قدرتش ادعای واهیش درمورد جزایرراجامه عمل بپوشاند . نیهیلیسم حاکم بر همه غیرت را از همه زدوده است.. امارات برای همه چیزی در چنته دارد.. انچه در ذیل می خوانید گزارش نیویورک تایمز استکه از رویاهای جوانان ایرانی در دبی می گوید

زمانی که جوانان ايرانی مانند آرش طالع به دورنمای دوبی می نگرند، آنچه را که زمانی والدينشان در افق امريکا و اروپا می ديدند، می يابند: فرصت، ثروت و آزادی.

آرش 24 ساله، موسس و ناشر مجله املاک و مستغلات سرمايه گذاران ايرانی يکی از جوانان تحصيل کرده ايران است که برای تحقق روياهای خود از رفتن به غرب صرفنظر کرده و در عوض دوبی را برگزيده است. در اين شهر به همان نسبت که کلوب های شبانه يافت می شوند، مساجد نيز وجود دارند و در عين حال گذرنامه های ايرانيان موشکافی نمی شوند.

آرش می گويد: " الان گرفتن ويزای امريکا يا کانادا تقريباً غيرممکن شده است. اينجا فقط يک ملک می خريد و اقامت می گيريد. دوبی مکان آزادی است که با فرهنگ ما سنخيت دارد. "

هزاران ايرانی که اکثر آنها متمکن هستند، فرصت را مغتنم شمرده اند و با سرمايه گذاری

در املاک و مستغلات و خريد خانه دوم در دوبی، اين کشور متروک را به قطب تجارت ايرانيان که عاری از فساد، تحريم های امريکا و تنش سياسی ايران است، تبديل کرده اند.

آرش که تحصيلکرده استراليا است، سال گذشته به اميد بهره برداری از رونق ساخت و ساز در دوبی که بخش اعظم آن توسط سرمايه گذاری ايرانيان تغذيه می شود، به اين کشور آمد. کتاب راهنمای املاک و مستغلات وی با عنوان مسکن که هر دو هفته يکبار در 12،000 تيراژ منتشر می شود، از فروش بسيار بالايی برخوردار است.

آرش می گويد: " دوبی پلی ميان ايران و غرب است. اين کشور مثل امريکای 25 سال گذشته است، که اگر باهوش باشيد و طرحی از خودتان داشته باشيد، می توانيد پولدار شويد. "

ايرانيان اولين کسانی بودند که از پروژه های سرمايه گذاری مسکن در دوبی استقبال کردند. به گزارش شورای تجارت ايرانيان، آنها اکنون فروش 10 تا 30 درصد مستغلات را به عهده دارند. گزارش اخير انتشارات فرهنگی ايران نيز حاکی از آن است که 400،000 نفر ايرانی 200 ميليارد دلار سرمايه دوبی را تحت کنترل خود دارند. اگرچه در ارزيابی های ديگر به 20 ميليارد دلار اشاره شده، اما اين رقم نيز ميزان قابل توجهی است.

يک دهم شرکت های فعال منطقه آزاد تجاری دوبی متعلق به ايرانيان است. سرمايه گذاری در اين منطقه باعث رشد تجارت ميان امارات متحده عربی و ايران شده است، به گونه ای که سرمايه گذاری 4 ميليارد دلاری سال 2003 به 7 ميليارد دلار در سال جاری افزايش يافته است. اين در حالی است که تجارت توجيه ناپذير غيرقانونی در اين منطقه جايی ندارد.

ايرانيانی که به دوبی هجوم می برند اساساً بدنبال آزادی های شخصی، ثبات اقتصادی و سياسی و دوری از تنش های سياسی ايران با غرب هستند. تجار ايرانی به منظور دور زدن تحريم های تجاری عليه ايران از مناطق آزاد تجاری دوبی برای گسيل داشتن کالاهای خود به سرتاسر خليج فارس استفاده می کنند. نوجوان برای تحصيلات و بزرگسالان برای داشتن زندگی راحت به دوبی مهاجرت می کنند.

پيمان حقيقت 29 ساله که در سال 2004 با همسر خود به دوبی مهاجرت کرد، می گويد: " ايران به خاطر داشتن خط مشی سياسی، مرزهای بسته ای دارد. " حقيقت زمانی که به تدريس در دانشگاه دوبی دعوت شد، در دانشگاه آزاد اسلامی تهران دروس مهندسی کامپيوتر را تدريس می کرد.

او می گويد: " شما اينجا آزادی بيشتری داريد و می توانيد آنطور که می خواهيد زندگی کنيد. اينجا می توانيد با مردم ساير کشورها روابط و همکاری متقابل داشته باشيد. اين برای من جالب است. "

تأثير فرار سرمايه های ايرانيان زمانی نمايان شد که بازار بورس تهران در ماه اکتبر متعاقب قطعنامه ارجاع پرونده هسته ای ايران به شورای امنيت سقوط کرد. به گفته مقامات، سرمايه گذاران ايرانی ميليون ها دلار خود را به بازار بورس دوبی که تنها چند هفته قبل برای سرمايه گذاران خارجی افتتاح شده بود، انتقال دادند.

ايران و دوبی مدت های طولانی روابط ويژه ای با يکديگر داشته، به گونه ای که در جهان عرب بی سابقه بوده است. در عين حال اصالت يک چهارم شهروندان اماراتی به ايران برمی گردد. در طول جنگ ايران و عراق نيز، دوبی به مرکز اصلی انتقال لوازم و کالاهای ايرانی مبدل شده بود و شيخ زيد بن سلطان النهيان رئيس جمهوری مرحوم امارات متحده عربی صرفنظر از سياست های تحميلی امريکا، خواستار عادی سازی بيشتر روابط کشورش با حکومت ايران بود.

اين نزديکی به اين معناست که دولت ايران می تواند شهروندان خود را در دوبی زير نظر داشته باشد. از اين رو بسياری از ايرانيان به خاطر ترس از دولت خود با ما مصاحبه نمی کردند.

پيمان حقيقت می گويد که تاحدودی نسبت به ترک ايران مردد بود، اما جو کنونی سياسی باعث شده که از بودن در دوبی احساس رضايت کند. او می گويد: " شايد در آينده شرايط ايران بدتر شود. شايد آزادی های مردم محدود شود و اين می تواند بر مدت اقامت من در دوبی تأثير بگذارد. "

و شايد به خاطر سيل روزافزون مهاجرت ايرانيان مقيم امريکا به دوبی است که برخی از خيابان های اين کشور به بخش هايی از لوس آنجلس شباهت دارد. زهرا تهرانی که صاحب مغازه قصر شيرينی است، می گويد: " دوبی کشوری بسيار خوب، بسيار آزاد، بسيار امن و ثروتمند است. اين کشور در منطقه بسيار بی نظير است. هيچ يک از کشورهای ديگر نزديک ايران از اين مزايا برخوردار نيستند. شما اينجا هر آنچه را که در اروپا و امريکا هست، داريد و در عين حال به وطن خود نزديک هستيد. "

منبع: نيويورک تايمز، 4 دسامبر